ماه من

همیشه دوستت دارم، بدون صحنه سازی ها
جداییم از سیاست بافی و نیرنگ بازی ها!

مُد سال است دیگر رنگ آن چشمان زیتونی
رقیبانت عقب ماندند با این پیشتازی ها

عجب کشتار سختی کرده نازت در تمام شهر
که حتی نیست در تاریخ بحث انگیز نازی ها!

دوباره قیمت بازار سکه پر تلاطم شد
بیا، گیسو طلا ! پایان بده بر ناترازی ها!

از اول الکل گیرای چشمت کشف نابم بود!
پس از این کشف، نامم رفت در فهرست " رازی " ها!

فقط با لمس روح مهربانت شاد خواهم شد
نه از دیدار با عکس تو در قاب مجازی ها

هوای بستنی کردم، برایم بوسه آوردی
مرا شرمنده کردی باز با مهمان نوازی ها !

#محمد_علی_نیکومنش

جهان در چشم تو تصویر قیچی کردن پرهاست
ولی در چشم من رقص سحرگاه ِکبوتر هاست

یکی چون من پر از آرامش بازار عطاران
یکی چون تو دلش هنگامه ی بازار مسگرهاست

من وتو هردو چوب يک درخت مهربان بودیم
شدی تابوت، اما سینه ام سربرگ ِدفتر هاست

برایم نام یوسف مژده ی آزادی از زندان
برای قلب تو یادآور زخم برادرهاست!

برایت سینمای زندگی یک صحنه ی ثابت
شبیه دشنه و پس کوچه ی تاریک قیصرهاست !

به چشمت ارزش باغم نه در گل‌های شادابش
که چون بنگاه املاکی به تعداد صنوبر هاست!

در آن دنیا جهنم سهم ما هرگز نخواهد شد!
حضور ما کنار هم خودش جبران کیفرهاست !

#محمد_علی_نیکومنش

طلوع می کند آن آفتاب پنهانی
ز سمت مشرق جغرافیای عرفانی

دوباره پلک دلم می پرد، نشانه ی چیست؟
شنیده ام که می آید کسی به مهمانی

کسی که سبزتر است از هزار بار بهار
کسی شگفت ، کسی آن چنان که می دانی

کسی که نقطه ی آغاز هر چه پرواز است
تویی که در سفر عشق خط پایانی

تویی بهانه ی آن ابرها که می گریند
بیا که صاف شود این هوای بارانی

تو از حوالی اقلیم هر کجاآباد
بیا که می رود این شهر رو به ویرانی

کنار نام تو لنگر گرفت کشتی عشق
بیا که یاد تو آرامشی است طوفانی

شاعری طغیانگرم، آماده ی دزدیدنت!
مستم از گل های رنگارنگ باغ لادنت!

گرم گلدوزی شدی خاتون، حواست هیچ نیست
جای ترمه قلب من مانده است زیر سوزنت!

مثل سربازِ لب مرزم که چشمم دوخته است
این طرف خود را به مرز دگمه ی پیراهنت!

دیده بانی می کنم هر روز و دارم آرزو؛
میهنم روزی بپیوندد به خاک میهنت!

دور دنیا را رها کرد این جهانگرد ِ غریب
تا بگردد عاشقانه دور دنیای تنت!

صبح وقتی می‌روم، در آینه بشمارشان
بوسه هایم را که گردنبند شد بر گردنت !

خانه ای از قلب من بهتر کجا داری سراغ؟
بی نیاز از زحمت امضای وام مسکنت!

شعرهایم دکترای رشته ی " ذوب آهن" اند
نرم خواهد شد به زودی سنگ های معدنت!

#محمد_علی_نیکومنش