چقدر گریه ابر بهار غیر طبیعیست
چقدر حال من بیقرار غیر طبیعیست
به اختیار خودم از تو دور میشوم اما
قبول کن که همین اختیار غیر طبیعیست
دهان جام شراب از چه بازمانده به حیرت !؟
کدام تلخی این روزگار غیر طبیعی است ؟
من از دریچه چشم تو خیرهام به جهانم
وگرنه سبزی این شوره زار غیر طبیعی است
خدا کند که تو را در تو جا گذاشته باشم
بدون آنکه خودم را به یاد داشته باشم
شبی که خاطرههای تو را به خاک سپردم
کسی خیال نمیکرد دانه کاشته باشم
اگر چه از کنارم میرود یکریز میخندد
که او فرزند پاییز است و با پاییز میخندد
کسی که زاده ی مهر است و روح برگ ریزانش
به سرسبزی روح جنگل و جالیز میخندد
تمام هستی خود را ، "دلم" را پیشکش کردم
و ديدم بر من و اين هديه ي ناچيز ميخندد
خدا هم در زمان خلقتش تبعیض قائل شد
كه در چشمان تو چشمان شيطان نيز ميخندد
تو قاتل هستي و در كار خود نوآوري داري
و چشمانت به رسم كشتن چنگيز ميخندد
عزيزم خنده هايم را به پاي شادي ام مگذار
كسي كه ميشود از غصه ها لبريز ميخندد
تمام اشك هايم را به دست باد خواهم داد
من آن هستم كه بي شك روز رستاخيز ميخندد
کم است حوصله و درد و رنج بسیار است
به هر که مینگرم چون خودم گرفتار است
اگر رقیب برایت هنوز محترم است
عجیب نیست... خداوندگار ستار است!
تو را درست ندیدم سر قرار ، ببخش
که هرچه میکشم از اشک ِ مردم آزار است...
مرا به کار نیامد هزار فضل و هنر
همیشه میوه برای درخت ها « بار » است
بگو که مرگ مرا زودتر رقم بزند
که عمر، خواب عمیقی به من بدهکار است
سفر سودی ندارد، من پرستویی گرفتارم
نه با تور و قفس ، با تار گیسویی گرفتارم
کسی حرف مرا باور نخواهد کرد اگر روزی
بگویم شیرم و در چنگ آهویی گرفتارم
سر مویی کسی هرگز پریشانم نکرد اما
ببین حالا چه آسان با سر مویی گرفتارم
منم شاهی که ماتش کرده اند و خوب میدانم
قدم بردارم از این خانه هر سویی ، گرفتارم !
شبیه کشتی بی کنگری بازیچه ی موجم
چنان بدخوابم و هر شب به پهلویی گرفتارم!!!
منی که خون بت های زیادی بر تبر دارم
ببین فرزند! حالا کرده چاقویی گرفتارم
چه کردی مهربان من؟ که با طوفان نمیلرزد ...
دلی که پیش از آن میشد تکانش داد با آهی
از آن روزی که بعد از هر غمی گفتم :« خدا را شکر »
دمی _شکر خدا_ نگذشته ، بی الحمداللهی...!
این قلب زمحریری و آن ذهن دوزخی
از من چه ساختهاند به جز مشعلی یخی
گاهی درونگراترم از پیلههای کال
با اینکه نخ نما ترم از جامه ای نخی
بی اعتنا به باور و شک ، در میان بُهت
زل میزنم به آینه با چشم برزخی
بیگانه باد با من تنهای کم نوا
یار بخیل بیشتر از دشمن سخی
خدا هر آنچه که با من کند ، سزای من است
اگر چه هم که بسوزاندم خدای من است
تو جزء خواستنی های نابجای منی
اگر به من نرسی مشکل از دعای من است
اگر که غم زده بر چهره ام ، خودم هستم
اگر به چشم تو شادم کسی به جای من است
به یاد خاطره های تو چای می نوشم
تمام تلخی دنیا، درون چای من است
میان این همه فریاد بی کسی تنها
سکوت واژه غمگین روزهای من است
سکوت ، عطر خیابان خیس ، تنهایی
بگو به فکر منی ، این هوا هوای من است
لنگ لنگان میروم من با خر خود شاد شاد