ماه من

با منِ دردآشنا ، ناآشنایی بیش از این؟
ای وفادارِ رقیبان، بی‌وفایی بیش از این؟

گرمِ احساس منی، سرگرم یاد دیگران،
من کجا از وصل خشنودم، جدایی بیش از این؟

موجی و بر تکه‌سنگی خُرد، سیلی می‌زنی
با به‌خاک‌افتادگان، زورآزمایی بیش از این؟

زاهد دلسنگ را از گوشه‌ی محراب خود
ساکن میخانه کردی، دلربایی بیش از این؟

پیش از این زنجیرِ صدها غم به پایم بسته بود
حال، تنها بنده‌ی عشقم، رهایی بیش از این؟

#سجاد_سامانی

خرامان بود و همچون آهوان می‌رفت و می‌آمد
جهان دور سرم می‌گشت، می‌رفت و می‌آمد

میان شادی و غم در سفر بودم تمام عمر
چه می‌کردم؟ که آن نامهربان می‌رفت و می‌آمد

دلی دارم که خوشبختانه دیگر خانه‌ی عشق است
در این ویرانه، عمری میهمان می‌رفت و می‌آمد

شرابِ تلخ بود و کامِ شیرین بود و با این حال
نشد جامی بنوشم، پاسبان می‌رفت و می‌آمد

شب از آرامگاهم رد شد و از بوی گیسویش
نفس در سینه‌ی من همچنان می‌رفت و می‌آمد

#سجاد_سامانی

روزی تفنگ‌های جهان ساز می‌شوند
سرگرم پایکوبی و آواز می‌شوند

یک روز می‌رسد که درختان مرده نیز
می‌ایستند و باز سرافراز می‌شوند

گل می‌دهند باز زمین‌‌های سوخته
پروانه‌ها دوباره خبرساز می‌شوند

یک روز می‌رسد که گره‌های کورمان
با دست عشق، از سرمان باز می‌شوند

مثل گذشته باز تمام پرنده ها
مشغول پر گشودن و پرواز می‌شوند

جایی نوشته بود: که آن روزهای خوب
یک روز با سلام تو آغاز می‌شوند

جایی، تمام می‌شود این لحظه‌های تلخ
تو می‌رسی و پنجره ها باز می‌شوند

#رضا_اسمخانی

چه قدر ساده به هم ریختی روان مرا!
بریده غصه ی دل کندنت امان مرا

قبول کن که مخاطب پسند خواهد شد
به هر زبان بنویسند داستان مرا

گذشتی از من و شب های خالی از غزلم
گرفته حسرت دستان تو، جهان مرا!

سریع پیر شدم! آن چنان که آینه نیز
شکسته در دل خود صورت جوان مرا!

به فکر معجزه ای تازه بودم و ناگاه
خدا گرفت به دست تو امتحان مرا!

نه تو خلیل خدایی، نه من چو اسماعیل
بگیر خنجر و در دم بگیر جان مرا!

تو را به حرمت عشقت قسم بیا برگرد
بیا و تلخ تر از این نکن دهان مرا

چه روزگار غریبیست، بعد رفتن تو
بغل گرفته غمی کهنه آسمان مرا

تو نیم دیگر من نیستی؛ تمام منی
تمام کن غم و اندوه سالیان مرا

#امید_صباغ_نو

هر چه باشد «مسأله»، با هم درستش میکنیم!
«سخت» هم باشد اگر، کم‌کم درستش میکنیم!

مرهمی در این جهان دلچسب‌تر از «عشق» نیست!
زخم اگر خوردیم، با «مرهم» درستش میکنیم!

اختلافی هم اگر داریم زیر سقف خود،
ـ بی‌نیاز از لطف نامحرم ـ درستش می‌کنیم!

«خانه‌ی پرعشق» اگر هم کاملاً ویران شود؛
در عوض ـ این مرتبه ـ «محکم» درستش میکنیم!

بر سر ما «پرچم عشق» است و هر بحثی که هست
ـ آخرش زیر همین پرچم ـ درستش میکنیم!

میگذاریم این کدورت‌‌های سنگین را کنار
در کنار هم ـ خوش و خرم ـ درستش می‌کنیم!

هرکجا دیدیم دارد می‌شود دعوایمان؛
با تأمل ـ عینهو آدم ـ درستش میکنیم!

هر کجا «سوءتفاهم» شد، به شکل گفتگوـ
ـ تا نماند مسأله مبهم ـ درستش میکنیم!

خانه‌ی دلخواه خود را چون که با هم ساختیم،
هرچه بردارد «ترک» یا «نم»، درستش می‌کنیم!

در جهان هر چیز «پُر» شد، می‌شود «خالی» شود!
گر دل ما پُر شود از «غم»، درستش میکنیم!

«در زمان ناامیدی» آنکه امیدش به توست ؛
باید از تو بشنود: «با هم درستش می‌کنیم!»

#اصغر_عظیمی‌_مهر

(تلگرام mymoon370 )