ماه من

نشسته‌اند ملخ‌های شک به برگِ یقینم
ببین چه زرد مرا می‌جوند، سبزترینم!

ببین چگونه مرا ابر کرد، خاطره‌هایی
که در یکایک‌شان می‌شد آفتاب ببینم

شکستنی شده‌ام... اعتراف می‌کنم امّا
ز جنس شیشه‌ی عمر تواَم؛ مزن به زمینم

برای پرزدن از تو، خوشا مرام عقابان
کبوترانه چرا باید از تو دانه بچینم؟

نمی‌رسند به هم، دستِ اشتیاق تو و من
که تو همیشه همانی، که من همیشه همینم...

#محمدعلی_بهمنی